ضخامت یک جلیقه ضد گلوله معمولاً با سطح حفاظت و ترکیب مواد تعیین می شود. هیچ ضخامت واحد و استانداردی وجود ندارد. پانل های محافظ نرم ساخته شده از الیاف با کارایی بالا-مانند آرامید یا پلی اتیلن فوق{3}}پلی اتیلن{4}}مولکولی{5} با وزن بالا (UHMWPE)- معمولاً با لایه بندی چند ورقه مواد ساخته می شوند. در نتیجه ضخامت آنها به عواملی مانند نوع الیاف، تراکم سطحی، ساختار پارچه و تعداد لایه ها بستگی دارد.
اگر جلیقه برای قرار دادن صفحات بالستیک سخت طراحی شده باشد، ضخامت کلی بیشتر تحت تأثیر مواد و ساختار آن صفحات قرار می گیرد. صفحات محافظ ساخته شده از موادی مانند سرامیک یا پلی اتیلن با کارایی بالا-از نظر ضخامت و وزن متفاوت است که پس از نصب نمای کلی جلیقه را تغییر می دهد. علاوه بر این، حامل بیرونی، پوشش داخلی و سیستم های اتصال به ضخامت کلی کمک می کنند.
حتی زمانی که ضخامت ها مشابه باشد، مواد می توانند به طور قابل توجهی از نظر استحکام، وزن و کارایی محافظتی متفاوت باشند. هنگام انتخاب جلیقه، باید روی مواد محافظ مورد استفاده، استانداردهای آزمایش، درجه بندی حفاظتی و گزارش های آزمایش تمرکز کرد، نه اینکه صرفاً فرض کنیم که "ضخیم تر به معنای ایمن تر است".
برای جلیقه هایی که برای پوشیدن طولانی مدت در نظر گرفته شده اند، باید بین حفاظت و راحتی تعادل برقرار شود. یک ساختار بیش از حد ضخیم می تواند وزن اضافه کند و تحرک را محدود کند، در حالی که دنبال کردن یک طراحی سبک وزن-نباید سطح حفاظتی مورد نیاز را به خطر بیندازد. در نهایت، ضخامت مناسب توسط طراحی محصول خاص و نتایج آزمایش تعیین می شود و مشخصات فنی سازنده باید به عنوان راهنمای قطعی باشد.
